Kochasz bieliznę?

W co się ubrać?

A może uszyć własnoręcznie?

Chcesz wykorzystać swoją moc twórczą?

Znasz podstawy?

To zaczynamy :)



I. MATERIAŁY DO PRODUKCJI BIELIZNY


KORONKI


Niegdyś uznawane były jedne z najszlachetniejszych materiałów, na które mogła sobie pozwolić najzamożniejsza część społeczeństwa.Wykonywane były ręcznie, wymagały niezwykłej precyzji i nakładu pracy. Obecnie większość produkuje się mechanicznie, choć na wzór tych z minionych czasów. Najdroższym typem koronek są koronki wykonywane techniką Leavers, do produkcji których używa się znacznie większej ilości nici niż w pozostałych. Charakteryzują się bogactwem detali, zróżnicowanym tłem oraz widocznym wzorem. Nie są elastyczne, za to bardzo delikatne. Najczęściej wykonuje się z nich wstawki lub łączy z podszewką , której kolor prześwituje spod koronkowego wierzchu.


Wraz z postępem technologicznym powstały szybsze i prostsze w wykonaniu koronki typu Raschel, wykorzystywane w kolekcjach masowych. Często do ich składu dodaje się włókno Lycra, które sprawia że koronka nabiera cech elastycznej i dopasowuje się do pożądanego kształtu. W przypadku bielizny elastyczność jest bardzo pożądaną cechą. Koronek, które w swoim składzie zawierają lycre można użyć do ramiączek lub pasa obwodu biustonosza. Również doskonale sprawdzają się w biustonoszu typu bralette, a w przypadku gdy jedna z piersi jest mniejsza – optycznie skorygują asymetrię. Samą koronkę można wykorzystać do biustonoszy na drobny biust. W przypadku gdy chcemy jej użyć w biustonoszach na średni i większy biust, powinna zostać wzmocniona siatką stabilną lub pianką z warstwami bawełny. Połączenie delikatnej koronki ze stabilnym podkładem pozwoli nam zachować tak ważne przy dużych biustach cechy, jak stabilność, podniesienie, modelowanie biustu.



HAFTY


Haftowanie jest metodą ozdabiania dzianin i tkanin polegającą na wyszywaniu wzorów na materiale za pomocą igły i nici. W odróżnieniu od koronki w przypadku haftu tło i wzór są tworzone oddzielnie. W przeszłości hafty wykonywane były wyłącznie ręcznie. Obecnie produkuje się je maszynowo, a współczesne urządzenia pozwalają na wykonanie niemalże każdego wzoru. Coraz częściej zamiast produkować gotowy, wcześniej wyhaftowany materiał, hafty powstają na zamówienie – według wskazanego wcześniej zaprojektowanego wzoru.


Kultowe biustonosze typu soft najczęściej wykonywane są z haftów na podkładzie ze stabilnej siatki, czyli takiej która się nie rozciąga. Brak elastyczności powoduje że taki biustonosz ustabilizuje, podniecie, zaokrągli biust. W przemyśle bieliźnianym równie popularny jest haft elastyczny, którego bazą jest siatka elastyczna, wykonana najczęściej z nici poliestrowych z dodatkiem Lycry. Z uwagi na swoją rozciągliwość stanowi ona alternatywę dla innych elastycznych materiałów, jak koronka Raschel czy dzianina.



DZIANINY


Dzianina powstaje w wyniku tworzenia oczek z jednej lub kilku nitek i ich łączenia. Jest miękka i elastyczna, dzięki czemu dopasowuje się do ciała. W ogólnej nomenklaturze wyróżniamy dwa typy dzianin: o splocie rządkowym lub kolumienkowym.


Dzianiny rządkowe wykorzystuje się w przemyśle odzieżowym jako dżersej czy dzianinę swetrową. Z nich szyje się odzież loungewear i bieliznę nocną.

Dzianina kolumienkowa stosowana jest w produkcji bielizny jako siatka, koronka Raschel czy trykot.Zaletą takich materiałów jest to że są znacznie bardziej elastyczne niż dżersej czy dzianina swetrowa. Są też znacznie mniej podatne na kurczenie i wypychanie. Taka dzianina po rozciągnięciu powinna powrócić do swojego oryginalnego kształtu.


Ważną cechą dzianin jest ich gramatura, czyli masa materiału w odniesieniu do metra kwadratowego. Z reguły im cięższa dzianina, tym grubsza. Im lżejsza, tym delikatniejsza. Dzianinę o grubszej gramaturze (od 200g/m2) stosuje się na boki biustonosza. Szczególnie istotne jest to przy dużych rozmiarach, gdzie biust jest cięższy, a zbyt wiotki materiał może wbijać się w ciało i powodować dyskomfort. Dzianiny o lżejszej gramaturze sprawdzą się w biustonoszach typu bralette na drobny biust. Trykot z reguły wykorzystywany jest na boki oraz środek biustonosza. Jest miękki i elastyczny, a przy tym się nie gniecie. Wysoka zawartość elastanu powoduje, że gładko przylega do ciała. Dobrze znosi tłoczenie, czyli modelowanie na gorąco. Używane są są do biustonoszy z miseczkami termicznie profilowanymi, bezszwowymi.


W bieliźnie wykorzystywane są też siatki stabilne i elastyczne. Siatki stabilne najczęściej służą do produkcji miseczek biustonoszy typu soft, które często są tłem dla haftu. Z kolei siatki elastycznej można użyć do obleczenia miseczek lub jako wstawki dekoracyjnej.

Znacznie lepiej sprawdzi się przy rozwiązaniach typu bralette czy top, ponieważ pracuje razem z ciałem, nie krępuje ruchów i idealnie dopasowuje do anatomii ciała.



DODATKI


Podobnie ważne jak główny materiał są dodatki, czasami niewidoczne gołym okiem. Bez nich biustonosz nie spełniałby swoich funkcji. Mowa o fiszbinach, gumach i zapięciach.


Fiszbiny odpowiadają za modelowanie piersi. Dostępne są w kilku rodzajach: sztywne i bardziej elastyczne, metalowe lub plastikowe. W przypadku stalowych istnieje mniejsze ryzyko ich pęknięcia, nawet przy dużych rozmiarach. Warto sprawdzić czy zastosowane druty są zabezpieczone antykorozyjnie i czy posiadają atesty bezpieczeństwa.


Niezmiennie w parze z fiszbinami idzie tunel, czyli stabilna taśma z pustym środkiem, przez którą przewleka się fiszbinę metalową. Tunel maskuje fiszbiny a jednocześnie chroni ciało przed otarciami.


Dzięki elastycznym gumom bielizna lepiej dopasowuje się do ciała, zostaje na swoim miejscu a materiał się nie roluje.Wyróżniamy gumy płaskie i okrągłe. Z reguły do wykończenia bielizny stosuje się gumy płaskie o różnej grubości, szerokości i gramaturze. Gumy wąskie o szerokości ok 4 mm wykorzystuje się do wykończenia górnej krawędzi miseczek biustonosza, dzięki czemu miska lepiej przylega do ciała. Gumy szersze (zazwyczaj 0,5-1,5 cm) stosuje się do boków biustonosza i pasa obwodu w figach.


Elastyczne gumy to również ramiączka, które z racji że pomagają utrzymać ciężar całego biustu, mają znacznie większą gramaturę niż gumy wykończeniowe. Wiele firm stosuje stopniowanie szerokości ramiączek – im większy rozmiar misek, tym ramiączka są szersze.


Haftka, będąca zapięciem w biustonoszu, składa się z dwóch kolumn- haczyków i pętelek.

W bieliźnie gorseciarskiej najczęściej używa się haftek o wymiarach 3x2 ( trzy kolumny i dwa rzędy) oraz 3x3 (trzy kolumny i trzy rzędy). Szerokość haftki dopasowana jest do rozmiaru biustonosza. Warto również sprawdzić, czy brzegi haftek są miłe w dotyku.


Również istotne są haczyki i regulatory.Dzięki nim biustonosz można dopasować do indywidualnych kształtów każdej kobiety. Najlepiej, jeżeli wykonywane są z metalu, gdyż – w przeciwieństwie do plastikowych – nie będą się łamać. Dzisiejsza technologia pozwala na wykonanie właściwie każdego koloru, warto jednak zadać producentowi pytanie w jaki sposób owe dodatki zostały zabarwione. Metal pomalowany jeszcze przed wykonaniem poszczególnych komponentów dłużej utrzyma swoją oryginalną barwę. 





II. MODELOWANIE NA PŁASZCZYŹNIE – NA PODSTAWIE SIATKI KONSTRUKCYJNEJ.


Przebieg wykreślenia siatki konstrukcyjnej.


1.Wykonanie siatki konstrukcyjnej powinno poprzedzić wykonanie pomiarów ciała lub wyszukanie odpowiednich pomiarów w tabelach wymiarów średnich. Wymiary stanowią punkt wyjścia do opracowania konstrukcji.


2. Wymiary zapisuje się w całości, a następnie na ich podstawie oblicza długość poszczególnych odcinków. Konstrukcyjnych z uwzględnieniem dodatków konstrukcyjnych, tzw. Luzów.


3. Po wykonaniu obliczeń przystępuje się do wykreślenia siatki konstrukcyjnej.


4. Na siatkę konstrukcyjną nanosi się długość obliczonych odcinków konstrukcyjnych i oznacza je za pomocą symboli literowych i cyfr.


Symbole literowe pochodzą od nazwy linii ciała, np S, T, B lub w trybie alfabetycznym.

Cyfry wskazują kolejność powstawania odcinków na rysunku konstrukcyjnym , na tej samej lini np. T1, T2, T3.

Same cyfry (bez liter) umieszczone na konstrukcji, oznaczają wielkości odcinków mierzonych w centymetrach i są pomijane w opisach wykonania.


5. Połączenie odcinków konstrukcyjnych liniami prostymi i łukami wyznacza linie konturowe formy.


6. Każda wykonana konstrukcja powinna kończyć się jej opisaniem i kontrolą formy. Należy oznaczać linie ciała, zaszewki, punkty montażowe. Wyciętą formę należy sprawdzić, np. przez porównanie długości linii barków i boków, prawidłowości podkrojów pachy, szyi itp, zgodności łuków.




III. RODZAJE MODELOWANIA


1. Modelowanie na płaszczyźnie na podstawie:

a) siatki konstrukcyjnej

b) formy konstrukcyjnej

2. Modelowanie przestrzenne, tzw. "na bryle"


Ad.1. Modelowanie na płaszczyźnie

a) modelowanie na podstawie siatki konstrukcyjnej, która przedstawia proporcje ciała dla danego rozmiaru i zawiera dodatki konstrukcyjne dla danego modelu.

Metoda polega na wykreśleniu linii: konturowych, cięć, oznaczeniu miejsca przemieszczenia konstrukcyjnej zaszewki piersiowej, zaprojektowaniu kształtu, np karczka, kieszeni itp. Otrzymane elementy odzieży powinny odpowiadać pod względem proporcji i kompozycji projektowi ubioru.


b) modelowanie na podstawie formy konstrukcyjnej, wykonanej dla danego rozmiaru z uwzględnieniem odpowiednich dodatków konstrukcyjnych dla rodzaju odzieży.

Metoda ta polega na rozcięciu formy konstrukcyjnej wedłóg oznaczonych linii modelowych i wykonaniu czynności związanych z przeksztalceniem formy, np. rozkloszowanie spódnicy, przemieszczeniu zaszewki konstrukcyjnej bluzki i tp.

Forma odzieżowa otrzymana w wyniku modelowania jest podstawą do opracowania szablonu.


Szablon odzieżowy- to forma modelowa, w której uwzględniono dodatki na szwy i podwinięcia.


Ad.2. Modelowanie przestrzenne, tzw. "na bryle"

Modelowanie przestrzenne to kształtowanie form po przez upinanie i wycinanie materiału odzieżowego na manekinie lub figurze ludzkiej.

Metoda modelowania przestrzennego jest najstarszym sposobem wykonywania form odzieży. Obecnie stosuje się ją wyłącznie w pracowniach ubiorów historycznych dla potrzeb filmu, teatru i tp. Czasem metoda ta znajduje jeszcze zastosowanie w krawiectwie miarowym przy modelowaniu drobnych elementów odzieży, jak np. Kołnierze, kieszenie itp.